24 yaşında ölmek..24 yılın yaşanmışlığının,beklentilerin tozlu bir rafa kaldırılır..Yapılması gereken o kadar çok şey vardır,hepsinin ortak yönü acı bir gülümsemeyle sıra sıra beklemeleri..Daha ben küçüğüm deyip yaşı oluşturan rakamların büyüsüne kapılmak..Bitmemiş bir okul,yarı yolda bırakılmış bir sevgili,gözü yaşlı eş,dost,akrabalar...Son kez seni seviyorum aşkım diyebilmek için neler yapılmazki..Ama kaçıp gitme zamanını iyi bileceksinki ölümsüzleşesin..Ölümsüzleşmekten kastım unutulmamak,hersene anma törenleri değil..Ölümsüzleşmek Terki diyar-ı etsen bile film şeridine bakıp pişman olmamak..Morgtaki soğuk bedeninin üzerine sevgilinin gözyaşının dökülmesiyle irkilmek..Hani ben ölünce sende ölecektin sözüne;aslında seni çok sevmiyorum çünkü çok yetersiz kalıyor cevabının verilmesi..Bazen ölmek daha iyidir..Taşınılamaz acıları üst üste yaşayıp,bırakın beni deyip kaçmaktır..24 yaşında ölmek böyle anlatılmaz hocam o tozlu rafın tozunu yutmak lazım...